Charles en Matthias over hun stage bij CoderDojo
"Je ziet die kinderen elke keer groeien" — Charles en Matthias over hun stage bij CoderDojo
Charles en Matthias studeren Toegepaste Informatica aan de Erasmushogeschool in Brussel. Tijdens hun opleiding liepen ze vier sessies stage bij CoderDojo Sint-Pieters-Woluwe (CoderDojo Monty). Ze hielpen er als coach mee tijdens de sessies, waar kinderen op hun eigen tempo leren programmeren met Scratch, Python, micro:bit en Arduino.
Greet, community manager bij CoderDojo, ging met hen in gesprek over hun ervaring: wat hen het meest verraste, wat ze bijleerden, en welke tips ze meegeven aan toekomstige stagiairs. Een mooie kennismaking voor iedereen die overweegt om zelf stage bij ons te komen doen.
Hieronder lees je het volledige interview.
De ervaring tijdens de stage
Greet: Wat vonden jullie het meest verrassende aspect van de stage? Wat heeft jullie het meest verbaasd toen je eraan begon?
Matthias: De manier waarop er wordt lesgegeven, verbaasde me het meest. Het is niet zo dat je vooraan in de klas staat, je uitleg geeft en dat de kinderen het dan nadoen. Nee, ze werken eigenlijk op hun eigen tempo en doen waar ze zelf aan toe zijn.
Greet: En vond je dat positief of eerder negatief?
Matthias: Echt heel positief. Zoals ik zei: iedereen kan op zijn eigen tempo werken en groeien. Je hoeft niet van bij het begin mee te zijn om de rest te kunnen volgen. Iedereen begint wanneer hij wil en stopt wanneer hij wil, en leert zo op zijn eigen manier.
Greet: Tijdens die vier sessies, wat was de meest opvallende gebeurtenis of sessie? Is er iets dat jullie is bijgebleven?
Matthias: Wat me het meest opviel, is dat je de kinderen elke keer ziet terugkomen — en dat je ze ziet groeien. Ze maken telkens ingewikkeldere dingen en leren steeds iets nieuws bij. Die evolutie die de kinderen doormaken, is wat me het meest is bijgebleven.
Charles: Voor mij is het het moment op het einde van elke sessie, waarop de kinderen tonen wat ze gemaakt hebben. Je ziet dan hun enthousiasme en dat ze trots zijn op hun eigen werk. Dat deed me echt iets. Die "show and tell", een soort tentoonstelling op het einde, vind ik een heel goed idee. Het is zo leuk om hun blije gezichten te zien.
De technische vaardigheden
Greet: Tijdens de sessies kunnen de kinderen verschillende tracks volgen. Waren jullie daarmee vertrouwd? Kenden jullie die al van je opleiding, of waren ze nieuw?
Matthias: Het was niet allemaal nieuw. We startten met Scratch. Dat zien we niet op school, omdat het echt voor beginners is en heel eenvoudig wordt gehouden. Maar ik had het vroeger zelf wel al gebruikt, dus het was even opfrissen. Sommige kinderen werkten ook met Python. Dat zien we helaas ook niet op school, maar dat heb ik thuis geleerd, dus dat lukte wel. Onze programmeerkennis kwam goed van pas. Na de eerste sessie heb ik zelf nog extra dingen opgezocht voor Scratch, want daar zat ik vooral, om de kinderen te helpen.
Greet: En welke tracks hadden ze nog in Woluwe? Deden ze ook micro:bit? Was dat iets wat jullie al kenden?
Charles: Voor mij was dat niet nieuw. Ik heb elektronica gedaan in het middelbaar, en daar werkten we ook met robotjes en programmeren.
Greet: Dus het hangt er een beetje van af welke vooropleiding je hebt of je er al mee vertrouwd bent?
Matthias: Eigenlijk wel. Het is sowieso niet iets wat je in de opleiding aangeboden krijgt — zelfs Python niet.
Greet: Daar verschiet ik nu wel van, dat verbaast me, want Python is best wel breed bekend.
Matthias: Meestal is het wel zo dat als je één programmeertaal kent, je de andere ook deels al snapt.
Greet: De volgende vraag is daarmee deels beantwoord: welke vaardigheden uit je opleiding kwamen dan wél van pas?
Matthias: Wat we tijdens de opleiding echt geleerd hebben, is het "programmeren denken": hoe zit iets in elkaar, hoe moet ik dit opbouwen? Die manier van denken hebben we goed geleerd op school, en die kwam zeker van pas.
Greet: Het logisch denken, dat komt in alle activiteiten terug.
Matthias: Inderdaad, ja.
Samenwerken en omgaan met de kinderen
Greet: Wat hebben jullie geleerd door samen te werken met de coaches van CoderDojo? Was dat een leuke samenwerking?
Matthias: Het was echt een goede samenwerking. De mensen waren heel lief en vriendelijk. Wat we vooral geleerd hebben, is hoe je de kinderen moet begeleiden. Sommige zijn heel jong, dus je moet het eenvoudig houden en niet te moeilijk uitleggen, zodat ze mee zijn. Dat omgaan met de kinderen hebben we vooral van hen geleerd.
Charles: Ik weet nog dat ze bij de eerste sessie zeiden dat je niet meteen het antwoord moet geven. Het is beter om eerst vragen te stellen over het probleem, zodat de kinderen zelf kunnen nadenken en tot een oplossing komen.
Greet: En had je het gevoel dat dat werkte?
Charles: Ja. Wanneer ze met een probleem komen, moet je hen meer guiden in plaats van meteen aan te wijzen waar ze moeten klikken. En dan komen ze vanzelf tot de oplossing.
Greet: Bij CoderDojo heb je enerzijds het technische — computationeel denken en dat toepassen in de activiteiten — en anderzijds de educatieve kant: omgaan met kinderen en daarop inspelen. Vonden jullie dat moeilijk? Had je daar al achtergrond voor?
Charles: Ik had dat persoonlijk al een beetje gedaan. Kinderen van vrienden van mijn ouders, die wat jonger zijn, hielp ik bijvoorbeeld al eens met wiskunde. Dus ik had al wat ervaring met het helpen van kinderen.
Matthias: Bij mij was het de eerste keer dat ik aan zo'n project meewerkte. Ik heb geleerd dat elk kind anders is. Sommige kinderen willen graag zelf proberen, terwijl andere veel vragen stellen en meer begeleiding nodig hebben.
Greet: En viel dat mee, of vond je dat best moeilijk?
Matthias: Het ging nog wel. Communicatie is niet mijn sterkste punt, dus het begeleiden van kinderen haalt me wat uit mijn comfortzone. Maar ik heb tijdens die vier sessies veel bijgeleerd om net buiten die comfortzone te gaan.
Greet: Hadden jullie het gevoel dat je tijdens die vier sessies echt een bijdrage geleverd hebt? Dat je kinderen verder hebt kunnen helpen?
Matthias: Zeker. Er waren kinderen die nog nooit iets hadden gedaan en echt voor het eerst begonnen met programmeren. Daar hebben we lang bij gezeten en rustig geholpen: "Oké, nu moet je eerst dat doen, zo moet je denken, en dan doe je dat." Na de tweede of derde sessie hadden die echt de klik gemaakt: "Zo moet ik denken, dit moet ik doen." Ik heb dus wel het gevoel dat ik iets heb bijgebracht.
Charles: Bij mij was het ongeveer hetzelfde als wat Matthias zegt. Ik voel dat we samen een verschil hebben kunnen maken voor de kinderen, en hen hebben kunnen helpen om iets nieuws te leren.
Greet: En voor jullie persoonlijk: waar zijn jullie het meest trots op? Waaruit haalden jullie voldoening toen de stage erop zat?
Matthias: De voldoening haal je echt vooral uit het feit dat je die kinderen iets bijleert en dan ziet dat ze het ook echt kunnen — dat ze geleerd hebben hoe het werkt en hoe ze moeten denken. Dat vond ik heel fijn om te zien, dat ze de klik maakten.
Charles: Ik ben er trots op dat we samen een verschil hebben kunnen maken en de kinderen hebben kunnen helpen om iets nieuws te leren.
Tips voor toekomstige stagiairs
Greet: Als jullie vanuit jullie ervaring tips en tricks zouden meegeven aan medestudenten die stage komen doen — wat zou dat zijn? Kunnen ze zich voorbereiden?
Matthias: Een beetje kennis van Scratch is handig: werk er op voorhand al eens mee, zodat je vertrouwd bent met de interface. En zorg dat je de programmeerlogica begrijpt. Dat is sowieso nuttig, want er waren ook veel kinderen die met micro:bit of Python werkten. Als je dat al kent, kun je hen makkelijker helpen.
Charles: Wat mij vooral opviel, is dat sommige kinderen met hun ouders kwamen — en dan stellen de ouders de vragen in plaats van het kind zelf. Misschien is het goed om aan het begin een korte introductie aan het kind zelf te geven, zodat het kind zich comfortabeler voelt en zelf zijn vragen durft te stellen. Zo leren ze zelfstandig te werken.
Greet: Dat zouden ze inderdaad zelf moeten kunnen en durven. Een korte introductie aan het kind dus.
Charles: Ja, een korte introductie. Zodat ze weten dat wij er zijn om hén te helpen.
Greet: In het algemeen dus: leg bij de start van de sessie, zeker de eerste, even toe dat jullie vier weken lang komen meehelpen als coach, dat jullie er zijn om mee te helpen en vragen te beantwoorden. "Dit zijn onze namen, als jullie iets willen vragen, wij zijn er." Dat is een goede tip.
Charles: Ja, dat zou ik wat aanpassen — even voorstellen wie jullie zijn en wat jullie komen doen.
Wat de kinderen zelf maakten
Greet: Er waren kinderen die Scratch deden, andere micro:bit, en sommige ook Python. Waren er ook die elektronicaprojecten deden?
Matthias: Ja, sommigen werkten met Arduino, dus met een microprocessor — ledjes aansturen en dat soort dingen.
Greet: Waar waren jullie het meest over verbaasd, qua wat de kinderen zelf konden? Waren er projecten waarvan je dacht: dat is knap?
Matthias: Er was een kind dat al met Python begonnen was, op heel jonge leeftijd — iets van twaalf jaar. Dat vind ik knap, dat je daar zo snel aan begint. Het was al even geleden, dus ik weet niet meer precies wat het gemaakt had, maar het was al iets moois.
Charles: Bij mij was het Arduino of micro:bit: twee meisjes maakten een autootje, en echt helemaal zonder begeleiding, gewoon vanzelf. Op het einde toonden ze dat het echt reed.
Greet: Zo'n autootje dat ze aansturen met de micro:bit?
Charles: Ik denk dat het gewoon een jeep was. Het was verrassend dat ze dat allemaal konden zonder begeleiding.
Wat zou er nog beter kunnen?
Greet: Als je alles achteraf bekijkt, van bovenaf: zijn er dingen die CoderDojo zou kunnen invoeren of veranderen, in het belang van de kinderen? Niet over jullie als stagiair, maar gewoon algemeen.
Matthias: Dat is moeilijk, want de begeleiding bij ons was goed. We werden meteen begroet en op de lijst gezet: "Jullie zijn dit, welkom." Alles werd meteen duidelijk uitgelegd — hier zijn de laptops, hier zijn de boekjes, dit gaat er gebeuren. Bij ons was dat heel duidelijk. Ik weet niet of dat op elke plaats zo verloopt.
Charles: Het aanbod dat er was, vonden we goed voor de kinderen. Eén ding misschien: jullie hebben veel boekjes voor micro:bit en Scratch. Misschien zou zoiets ook voor Python tof zijn. Dat helpt de kinderen om makkelijker de overstap te maken van blokprogrammeren naar tekstprogrammeren.
Greet: Een goede suggestie, inderdaad.
Bedankt, Charles en Matthias!
We willen Charles en Matthias hartelijk bedanken om hun ervaring met ons te delen — en natuurlijk voor hun inzet tijdens de stage bij CoderDojo Monty.
Hun verhaal laat mooi zien waar CoderDojo om draait: kinderen op hun eigen tempo laten ontdekken, groeien en trots zijn op wat ze maken. En dat ook stagiairs daar zelf van bijleren, buiten hun comfortzone durven gaan en het verschil maken.
Zin om zelf stage of vrijwilligerswerk bij CoderDojo te doen? Ben je student informatica of heb je gewoon goesting om kinderen te begeleiden in de wondere wereld van programmeren? Neem contact met ons op — we verwelkomen je graag als coach in een Dojo bij jou in de buurt.